|
عبدالشکور خوشه چين
سا ل نو1386 را
برا ی تما م د هقا نا ن و با غد ا را ن و ما ل د ا را ن و ز مین دا را ن، خو ا
هرا ن ، برا د را ن، و همه و طن پر ستا ن و وطن دو ستا ن عزیز تبر یک میگو یم
و مقد مش را برا ی همه صلح د و ستا ن و ا نسا ن د و ستا ن کشو ر گر ا می مید ا
ر م.
بد
ین منا سبت بها ر نو گفته ها ی دا رد که همه با هم میشنو یم و میگو ید که.
بها رم وبها رم و بها ر
گل د ا رم
ا ز نو ع
گل لا له دا رم
گل لا له دا رم
تحفه د ا رم
برا ي پير و جوا ن
ا ز يک سا له
تا به 100 سا له دا ر م
ا ين تحفه پيا م ا ست
پيا م ا ست
برا ي نو سا زي
برا ي سا ز ند گي
برا ي ا يجا د ز ند گي
د اد، فر يا د و نا له دا رم
مگرمن خو شه چين
بغل وبُغل، هر د رخت با ثمر را
ا ز بته ها ي هرزه
د ا س کا له د ا ر م
خدا و ند عا لم ميفرما يد که
د رو غ نگو ييد، شيطنت نکنيد، خلا ف آ نچه که فر مو ده ا م عمل نکنيد، کا ر و ز
حمت بکشيد رو ز ي د هند ه تا ن منم
برا تا ن ا زخمير
نا ن زو ا له دا ر م
با ز بها ر ميگو يد که
مخلو ق خدا يم
مخلو ق
کر د گا ر م ، کر د گا رم، کر د گا ر
دل ا فگا رم ، دل ا فگا رم ، دل ا فگار
د
لم ميسو زد، ا ز ظلم و ستم زمستا ن، تنفر م مي آ يد ا ز شب ها ي تا ريک و طو لا
ني و حشت نا کش، بد م مي آ يد ا ز با غ ها و د رختا ن بي بر گ و برش، د ر زمين
خشک و لا غرش و بي گل و بته ا ش قدم نمي زنم، نه ا ينکه من، مور و مو ر چه و
پروا نه همه با من همصد ا ا ند و ميگو يند تا ز ما نيکه ، د ر ميدا ن قدم
نگذا ري ، ما هم ا ز خا نه ها ي تنگ و تا ريک بيرو ن نمي آ ييم، بگذا ر، زا غ و
کلا غ مستي کنند، کر گسا ن وگرگا ن و حشي و حيوا نا ت مها جم به د نبا ل خر ها
بد و ند و سگ ها ي دا يد ووا يله گرد، با لا ي لا ش خرمرده به جا ن هم با فتند
ويکد يگر خو د را پا ره پا ره نما يند، ا ين فصل، فصل حيوا نا ت ا ست، فصل حيوا
نا ت مها جم و درنده خو، ميدا نيم که ا ي بها رتا زه با آ نکه غربت دا من گير
تو ا ست و لي همه ا زرو ي صدا قت و را ستي تو به ا ستقبا ل تو مي آ يند، مي آ
يند مو ر و مورچه، سبزه گک ها ا ز زير خا ک سر بلند مينما يند ، شا خ ها ي د ر
ختا ن، آ غو ش با زمينما يند، تا پند کک ها و شکو فه ها و گل ها ا ز زندا ن
زمستا ن سر د و سو زا ن نجا ت پيدا نما يند، لبخند زنا ن مقد م بها ر را خو ش آ
مد يد بگو يند و د شت ها و ا دي ها و دره ها و بلند ي ها ي تا زه فا رغ يا
فته ا ز شکنجه رو ز گا را ن ز مستا ن فرصت پيد ا مينما يند که به پذ يرا يي بها
ر، لا له ها ي آ زا د، جشن نو رو زي را سر و سا ما د هند.
با ز بها ر ميگويد
که من فصل بيرون آ مد ه، ا ز د ورا ن وحشت ز مستا ن ميبا شم،اينک باتحفه خ بي،
به پيش ا هل خرد آ مده ا م، با تحفه گل آ مده ا م، با آ غو ش مُول آ مده ا م
ا گر د يگرا ن گل مي آ و رند بعد ا ز چند روز خشک ميگر د ند ولي گلي را که من
برا ي شما مي آ و رم گل ا ميد ا ست ا ز جمله گل سفيد ا ست.
ا ي خر د مندا ن و نخبگا ن کشورشما با يد که ا ز صحنه ها ي د لخرا ش و د را ما
تيک تر جما ني نما ييد، بلي تر جما ني نما ييد برا ي آ گا هي مر د م خو د.
ا ما من
دلم ميسوزد
ا ز خشکي زمين
کو ه و د شت و کمر
دريا ها ي بي آ ب
و چشمه هاي نا دار و نا توا ن
آ ه ميکشم
آ ه بينوا يا ن را سر ميدهم
داد و فريا د ميکشم
د اد و فريا د محتا جين را
ا ز د ل نا شا د خو د
بيرو ن مينما يم
تا ا ز آ ه من و فريا د من
زلزله ها تو ليد شو د
د ل آ سما ن به د ل ما بسو زد
وا شک آ سما ن ها به چکيد ن آ يد
آ بها جا ر ي شو ند و هوا گرم
و د ل طبعيت نر م
نفس ميکشد
صبا ميگو يد که
آ برو مريز
زيرا که
"آ ب رو يت هم چو آ ب جا مد ا ست"
" با تمنا ذ و ب ميگر د د بي تميز"
" قطره قطره ا ين دُ ر دُ ر دا نه را"
"پا ي هر د و ن سفله مريز"
زيرا که ا ين ر شته، سر د را ز دا ر د
خرو س را د ر شا دي و غم سر ميبرند
ما بسيا ر خرو س ها را ا ز د ست دا د ه ا يم
و ديگر به ا ين نکته متو جه شو يد که
د ا ر و منبر هردو از چو ب سا خته ميشو ند
آ سيا با ن سگي دا شت، سگ آ سيا با ن سگي
کسا نيکه بسوي( مرکز آ سيا) چشم طمع دو خته ا ند، آ نها ا ز خو د سگها ي دار ند
و سگ ها ي آ نها سگ ها ي د يگر ي را به سگي د عو ت ميد هند
گوش کن که چه ميشنوي
صبحگا ها ن
صبا بگوشم آ مد و بگفت
که ا ي ر فتگا ن رفته به خوا ب
برخيزيد که من ا زد ا من بهار،
ا زميا ن، مليونهاگل
گلهاي رنگا رنگ
عطر ها ي گل ز نبق آ بي
ولا له ها ي آ زا ده
د شت و صحرا و بيابا ن را
برا ي تا ن
با خود تحفه آ ورده ا م
ا زجا يکه
گل وبلبل وپروا نه
طبعيت زنده را
د رآ نجا ساخته ا ند
وبا هم درجنگ وستيزبود ند
وبلبل ا زعمرکو تاه معشو ق خود
دا دو فريا د ميکشيد
وپروا نه ا زغم معشوق خود
که د رروغن خود ميسوخت
خود را به آ تش ميزد.
صبا بگوش صبح صاد ق گفت
که بگو
بگو به گوش خوا ب رفتگا ن
بگو، بگو که ا ي ر فتگا ن
رفته به خو ا ب
بر خيزيد که
صبا
پيا م آ و رنده ز ند گي نو ين
گفت که
ا ين من و ا ين شما
ميگو يم که
د ر ا ين زما ن
زند گي کن
چطو ريکه
تو خلق شد ي ، تو خلق شد ه ا ي، برا ي ا ينکه کا ر کني و زند گي نما يي، بخو
ري و بنو شي و زا د و لد نما يي ا زين خا طر ا ست که ا و ل خو د را با يد بشنا
سي که تو کي ا ستي ، هر گاه تو خو درا شنا ختي که من آ د مم آ نگا ه خوا هي
گفت که آ خو ند شد ن آ سا ن ا ست. ا نسا ن شد ن مشکل با يد برو يم به
سوي ا نسا ن شد ن، زيرا که رسيد ن به منزل و مقا م ا نسا ن و ا نسا نيت و شنا
خت وا قعي ا ز معنو يت ا نسا ن، سلسله مرا حلي دا رد. د ر ا نسا نيت، صدا قت،
را ستي و فا دا ري ، د لسوزي ، عا طفه، لطف، شفقت، عزت و حرمت، مرد ا نگي،
همنوعي ، همگر ا يي، همکا ري، هميا ري، ا ز خو د گذ ري، عشق، خلا قيت ا يجا د
گري و سا زند گي، زيبا شنا سي و زيبا نگري، مو جو د ا ست و تو با يد بد ا ني که
، خا لق تو، به توچشم د ا د ، تا که ا عما ل خو ب و بد، و رنگ ها ي زشت و کريه
وحا د ثه ها ي د لپذ ير و نفرت ا نگيز، و ا شيا ي مفيد و غير مفيد را ا زهم
تفريق نما يي و د ر جريا ن را ه ر فتن ، را ه را ا ز چا ه فرق گذا شته بتو ا
ني، د ستا ن برا ي جمع کرد ن و تصا حب کرد ن ا شيا ي خو ب ا ست، ا ز زمين، ا ز
د رخت، ا ز ميا ن آ ب و فضا برا ي بقا ي حيا ت و پا و سيله ا ست برا ي ر سيد ن
به سو ي ا هدا ف ا نسا ني ، به منظور ا دا مه حيا ت،
زند گي را
با معني بسا ز
فرد ا ز ما ن ما و شما نيست
من ر فتم
ر فع مسو ليت کرد م
د يگر با ز نمي گر د م
ولي
صبا ها ي د يگري
به فردا ها ي د يگر ي
ا ز ميا ن مليو ن ها بر گ
ا ز ميا ن هزا ر ها گل
عبور کنا ن
عطر ها ي خوشبو را
تحفه مي آ و رد
و ميگو يد که
من د يد م
گل و بلبل و شمع پروا نه
برا يم د ر سها ي خو بي دا د ند
آ نها به جا و مکا ني که زند گي دا شتند
به ز ند گي کرد ن
عشق مي و ريد ند
د رآ نجا با هم عشق ميو ر زيد ند
که ز ند گي را با معني
معر في نما يند
و ميد ا نند که
پرورد گا رعا لم
آ نها را ، بخا طري خلق کرده ا ست
که ز ند گي را با معني
پا يا ن ببخشند
ا ين گفته بخا طري ا ست که
بعد ا ز هر فرد ا
آ غا ز زند گي فرد ا ي نو
و پا يا ن فرد ا ها ي کهنه مير سد
برا ي حيا ت د و با ره
با ز صبا ميگو يد که
به مشعل د ا را ن د ورا ن ز ند گي کهن بگو
"آ ن سبو بشکست و پيما نه بر يخت"
سا قي ز ما نه
مستا نه برفت
خو درا گو شه کرد
ا ز صحنه ر ندا نه گريخت
با ا ين ا ر زش که
که برا ي
فرد ا ها
سبوها، پيما نه ها و سا قيا ن د يگري د ر کا ر ا ست
ا ي سيا ل من
من ميرو م
به را ه نو
با فکر نو
با ا ند يشه نو
وتو شريک را ه و ر سم
ز ند گي کهن گشتي
خو د ت کهنه ، حر فت کهنه ،را ه ر فتنت کهنه
سا ختن و با فتنت کهنه، همه کهنه ، کهنه د رکهنه
کهنه ها د و رهم جمع ميشو ند به ر سم کهنه
ا ز سر با ز کرده
جنرا ل ا ضا فه
ميکنند تنبه تلو ق
يکي برا ي د يگر ميگو يد
يک کمي آ نطرف
بجق
به تو ميگو يم
چنا قي که
د يرو ز
شکستا نده بو دي
ا مرو ز
آ نرا با ختي
به حرفم بکن گوش
مره يا د ا ست
تورا با شد فرا مو ش |
