|
میرعبدالرحیم عزیز
اكتوبر
۲۰۰۷
به آتشی كه خود افروختند، خود سوختند
برگشت بینظیر بوتو به پاكستان
بینظیر
بوتو حین مواصلت به زادگاه اش، با بمب و خون استقبال شد. روح مردم مظلوم
افغانستان بالاخره گلوی زعامت حال و گذشتۀ پاكستان را می فشارد و انتقام می
كشد. در دوران زعامت ذوالفقار علی بوتو پدر بینظیر بوتو بود كه پاكستان
خرابكارانی مانند احمد شاه مسعود، گلبدین حكمتیار، ربانی و صد ها تن دیگر را
تربیه كرد و برای دهشت افگنی به افغانستان فرستاد. خود بینظیر هم با پیروی از
شیطنت پدر، در تقویت و تشویق تحریلك طالبان نقش عمده بازی كرد. دستان زعامت
پاكستان تا شانه در خون مردم افغانستان سرخ است. در همان آتشی كه برای
سوختاندن افغانستان برپا كرده بودند، در شعله های آن خود خاكستر خواهند شد.
این صرف اول كار است.
بعد از
هشت سال تبعید، بینظیر بوتو با حمایت غرب و تاكید امریكا بتاریخ
۱۸
اكتوبر
۲۰۰۷،
به پاكستان برگشت تا در یك ائتلاف از قبل ترتیب شده منحیث صدراعظم پاكستان
ایفای وظیفه نماید. لاكن چنین یك ضربۀ مهلك، یك عقب نشینی ستراتژیك برای وی
بشمار میرود. بوتو باید میدانست كه كشورش، پاكستان
۳۰
سال پیش نیست. همانطوریكه افغانستان در خلال این مدت تعویض گردیده و ارزش های
آن عوض شده، پاكستان هم ازین گونه نابسمانی ها درآمان نمانده است. لذا بوتو
تصور نكند كه میتواند با دست آزاد و بدون خطرات جدی بر پاكستان حكومت كند.
همان دامی را كه بوتو و پدرش و سایر زعمای پاكستان برای افغانستان گذاشته
بودند، بالاخره خود در همان دام افتادند. با وجودیكه هیچ سازمانی و افرادی
مسؤولیت این حادثه را بدوش نگرفته است، اما بوتو عناصر متمایل به ضیاالحق را كه
در آی اس آی هنوز هم نفوذ قابل ملاحظه دارند، متهم ساخته است. البته نقش
طالبان و القاعده هم نباید نادیده گرفته شود. در پاكستان یك عده مردم حكومت
مشرف را مسؤول این حادثه میدانند تا بیك نحوی از انتخابات آینده جلوگیری
نماید. علیرغم اینكه شخص بینظیر بوتو ازین اینبار جان به سلامت برد، این بمب
گذاری به بسیار دقت به مرحلۀ اجرا درآمد كه تلفات عظیمی را بدنبال داشت. طبق
گزارش خبر گزاری ها بیش از
۱۵۰
تن كشته و صد ها تن دیگر زخمی شده اند. به عقیدۀ اخبار واشنگتن مورخۀ
۱۰
اكتوبر
۲۰۰۷،
"این انفجار تاثیرات عمیقی بر فرهنگ مشاركت سیاسی در پاكستان خواهد داشت... در
آوانیكه پرویز مشرف قوت نظامی را در عقب خود دارد و مذهبیون تندرو، رای
دهندگان خود را در مساجد سازماندهی میكنند، بوتو صرف جاده ها را در اختیار
دارد. اكنون این مسیر هم بی اندازه خطرناك شده است."
بینظیر
بوتو دشمنان متعددی دارد كه می خواستند از آمدنش به پاكستان جلوگیری نمایند.
به عقیده گزارش تایمز آنلاین مورخۀ
۲۰
اكتوبر
۲۰۰۷،
"یك گروه خودكشانه از عناصر طالبان بود. یك گروه خودكشانه از القاعده بود. یك
دستۀ خودكشانه از طالبان پاكستانی بود و یك گروه دیگر از كراچی درین توطئه شامل
بود." تندروان مذهبی برگشت بوتو را یك توطئه امریكائی میدانند. از نگاه این
مردم، امریكا میخواهد كه با یك فرد غیر مذهبی متمایل به غرب را در رأس قدرت
قرار دهند. در یك حكومت مشترك مشرف ـ بوتو،
۹۰
هزار عسكر پاكستانی بسوی وزیرستان حمله خواهد كرد تا مراكز و افراد القاعده و
حامیان بن لادن را نابود نمایند. لذا، قوای امنیتی پاكستان بالاخص سازمان آی
اس آی در جلوگیری از آمدن بوتو دست داشته است. از قراین معلوم میشود كه حكومت
پاكستان تصمیم گرفته است كه یك جنگ شدیدی را علیه طالبان و القاعده در وزیرستان
جنوبی و شمالی براه اندازد. در گذشته هم جنگ های بین قوای پاكستان و نیرو های
القاعده و طالبان بوقوع پیوسته بود، اما اینبار به عقیدۀ صاحب نظران امور
منطقه فیصله كن خواهد بود. اگر حكومت پاكستان در عملیات نظامی خود موفق گردد،
ممكن است توانائی نیرو های مقاومت در افغانستان حد اقل
۸۰
فیصد تقلیل یافته و صدمات جبران ناپذیری را متحمل خواهند شد. با درك این
موضوع، تند روان اسلامی به حملات پیشگیرانه در شهر های مختلف پاكستاب آغاز
نموده تا ارادۀ قوای نظامی پاكستان را تضعیف كرده و سیاست مداران حامی انهدام
نیرو های اسلامی را به هراس اندازند. بمب گذاری در روز برگشت بوتو یكی از
فعالیت های پیش گیرانۀ نیرو های تندرو اسلامی بود. تا مدتی قبل، شخص بینظیر
بوتو و سایر زعمای پاكستان از زمرۀ پشتیبانان همین گروه های تندرو اسلامی
بودند كه از آنها در تخریب افغانستان كردند. حالا بوتو و حكومت پاكستان در
همان آتشی میسوزند كه برای در دادن ملت افغان و كشور افغانستان افروخته بودند.
نكتۀ
قابل ملاحظه درین بمب گذاری، آغاز مبارزه علیه طرح امریكا است كه تندروان
اسلامی آنرا یك جنگ مرگ و زندگی میدانند. صرف نظر از علل مختلف در وقوع این
حادثه، مجادله با طرح امریكا و مبارزه با افرادیكه امریكا از آنها حمایت میكند،
هم میتواند دلیل عمدهء بمب گذاری باشد. بوتو یكی از حامیان پلان های امریكا در
منطقه است و برگشت وی به اسلام آباد مانند بقدرت رساندن ائتلاف شمال بوسیلۀ
امریكا در كابل، تلقی میشود. بنابران، بر هر نحوی كه ممكن باشد تندروان اسلامی
از موفقیت طرح امریكا جلوگیری می نمایند. بوتو یگانه سیاست مدار پاكستانی است
كه از حملۀ قوای نظامی پاكستان بر مسجد سرخ پشتیبانی اسلام آباد نموده و اعلام
كرد از تهاجم امریكا علیه القاعده و تعقیب بن لادن حمایت می كند. برگشت بوتو
به پاكستان بر مبنای یك طرح امریكائی بنا نهاده شده كه به موجب آن یك نظام
متمایل به غرب (یعنی دست نشاندۀ امریكا) در پاكستان مستقر شود. بر مبنای این
طرح، مشرف پست نظامی خود ترك خواهد كرد، اما به حیث رئیس جمهور باقی خواهد
ماند. بوتو منحیث صدراعظم متمایل به امریكا ایفای وظیفه خواهد كرد و خودش
حامیان اش مورد محاكمه قرار نخواهند گرفت. این حالت غیر قابل قبول برای
تندروان اسلامی پاكستان خواهد بود. صاحب نظران امور پاكستان معتقد اند كه
استقبال بوتو با بمب و خون فقط یك آغاز است.
هر كشور
و هر فرد و هر سازمانی كه ملت افغان را به تباهی و بربادی بكشاند، بالاخره
روزگارش سیاه خواهد شد.
پایان |
