|
محمد ظاهر حکمي
پسرلي
کنخابي بستر مي د زړه په ا نتظا ر د پسرلي ده
د هر
چا په خوله کي ښايسته شعا ر د پسرلي ده
پسر
ليه ګلا ليه شين خا ليه ته په خير را شي
په
پراښه د وزرونه هره خوا قرار د پسرلي ده
د
پسرلي په ګلونو د ښت او د من مو رنګينيږي
دسپيره ژمي په وتو په خوله اخطا رد پسرلي ده
دهرچا
په تل د زړه کي پسرلي اوسي لکه نا وي
د چو
غکو بلبلانو په خوله ا ظها ر د پسرلي ده
کروند
ګرو په کروند و خند ا لري په خو له
په
ديرو په صحرا او کورونو بنډ ار د پسرلي ده
په هر
ګوټ کي د هيواد دکرڼي جوړه ميله وي
خلک د
زړه نه کوي خوښي چه ديداردپسرلي ده
سپيره
ژمي پريښود ځاي پسرلي له مخ په سفرشو
په
مځکه ا و په هوا نن ګرم بازار د پسرلي ده
روغ
ا و رمټ د غواړي کوي هر کلي د حکمي
نن په
هر محفل کي نڅا و شرنګهار د پسرلي ده
نو ر و ز
نو ر
و ز يا نو ي کا له په هلهلو را شه
ا
ستقبا ل ته د خلک په تمه په قلقلو راشه
اي
ته د د نيا د عزت ا و قد ر د ا نه ميلمه
خپل
ښيګڼي ا و بر کت رسو په تلوسو راشه
خلک
د ژ مي له ظلمه څخه ښکاري ستړي
له
برکت سره ځا ن مل کړه په ولولو را شه
اي
نورو زه له ځا ن سره لري ښا يسته پسرلي
ا نس
ا و جنس د لري خو ښه په نخرو راشه
ستا
را تګ ته خلک د ميلو بند و بست کوي
هرکله
را شي ګرا نه زمو نږ په محفلو را شه
لر ي
له ځا نه سره د برکت لو ړو هيلي
بو
ټي نبا ت کو په ود ه په سرد ر و را شه
کاږه
د خلک له زړو نه دژمي سا ړه سا و ي
خلا
صه ده هر در تا له مو نږ په هجرو را شه
ستا
په راتګ مړي ژوندي لري خوښي په خوله
د
زړه له خلا صه زړو ر په نا زو لو را شه
هر يو
لري د رته د خو ښي هر کلي له زړه
و که
سا ز و نه ا و بد لي په نڅيد و راشه
مه
سپموه د نيک نظر په غم ځپلي خوا را ن
وګه
د لطف او مهربا ني په لمر ښتو راشه
ګل د
لا له سترګي په لار په شو ګيري اوسي
منه
د حکمي نو رز ي خه په مز و را شه |
