مجبوریم در جایی پوسته داشته باشیم که برای ما امن باشد
هشت مارچ سال جاری سازمان نظارت بر حقوق بشرکه مقر آن در نیویارک قرار دارد طی انتشار گذارشی از عملکرد نظامیان افغانی و نیروهای ائتلاف جهانی علیه تروریزم بسرکردگی ایالات متحده امریکا در افغانستان انتقاد نموده آنها را به تخطی از حقوق بشر متهم نموده و از آنها مطالبه مینماید تا مسولیت های خویش را در زمینه فراموش ننموده با مردم از مدارا و احتیاط کار گیرند. گذارش حاکی از آنست تا کنون در حدود یک هزار نفر در توقیف مقامات نظامی امریکایی در افغانستان قرار داشته و بآنها برخورد خشن و تحقیر کننده صورت میگیرد توقیف شد گان مورد مجازات و شکنجه گوناگون قرار میگیرند،از ملاقات با خویشاوندان و گرفتن وکیل مدافع محروم و مدت طولانی بدون سرنوشت باقی میمانند در گذارش خاطر نشان میگردد که ادامه چنین حالت میتواند بدول دیگر بهانه بدهد چون ایالات متحده امریکا به عمل بالمثل مبادرت ورزند.
تصادفا وقتی گذارش منتشر میگردد در حدود 200 نماینده مردم ولسوالی برمل ولایت پکتیکا در کابل قرار داشتند تا از عملکرد نظامیان امریکایی در مناطق شان مقامات دولت انتقالی را در جریان قراردهند و بتاریخ 10 مارچ در مصاحبه با بی بی سی برخورد نظامیان امریکایی را مخالف قانون اساسی افغانستان، حقوق بشر و عنعنات مردم پنداشته شده و به جریاناتی اشاره داشتند که قابل تامل است آنها حکایت ازآن داشتند که نظامیان مردم را از خانه شان بیرون نموده و خود در آنجا پوسته های امنیتی ایجاد می کنند، مردم به اساس اطلاعات نادرست ماه ها بدون آنکه از موقعیت آن اطلاعی وجود داشته باشد توقیف می گردندو اگر از کوهی بالای نظامیان فیر صورت گیرد آنها بقریه ها هجوم میآورند وعملیات تصفیوی میپردازند.
سخنگوی نظامیان امریکایی آنرا جدی تلقی ننموده و اظهار داشت که سازمان متذکره از حالت افغانستان اطلاع کافی ندارد و طی کنفرانس مطبوعاتی بنا بر وضعیت پیچیده و جنگی در افغانستان این ادعا ها را قسما تائید و اعتراف می نماید که : " ما کامل نیستیم، برای بهبود تلاش می کنیم" اما در بخشی از سخنان خود می افزاید: " ما مجبور یم در جایی پوسته داشته باشیم که برای ما امن باشد." و یا شبی را در خارج از منزل گذشتاندن بهتر از جنگ 22 ساله میباشد." چنین اظهاراتی میرساند که نظامیان امریکایی آنچه انجام میدهند آنرا امر معمولی و ضروری میپندارند و بخود حق میدهند تا بخاطر تا بخاطر امنیت خویش در خانه مردم پاشگاهای امنیتی ایجاد کنند و باشندگان آنرا وادار به ترک آن نمایند در حالیکه دولت متبوع آن پیوسته از حقوق بشر صحبت ها دارد و دیگران را به تخطی از حقوق بشر متهم میسازد اما این سخنگو فراموش نموده که تمویل کننده اصلی یک طرف درگیر جنگ 22 ساله افغانستان دولت مطبوع آن میباشد و دولت امریکا چون سایر تمویل کنندگان جنگ نمیتواند از مسولیت شانه خالی نماید.
آنچه قابل یادآوری است آن اینکه مقامات دولت انتقالی با این اظهارات جالب واکنشی نشان نمیدهند و سکوت آنها بدان معنی است که با چنین برخوردهای نیروهای ائتلاف بین المللی در کشور توافق دارند یا اینکه این توانمندی را در خود نمی بینند تا حد اقل از چنین برخورد آنها انتقاد نمایند. دولت انتقالی که خود را از همه دولت های قبلی افغانستان دموکراتیک تر، مردمگرا و عملکرد خود را با اساسات دین مقدس اسلام برابر میدانند در درد و رنج های هموطنان خویش خود را سهیم نمیدانند و بخواست شان پاسخ مثبت نمیدهند. طی این دو سال اخیر که بار ها مردم سایر مناطق کشور از بدخشان تا هرات، از کندهار تا بامیان، از کنر تا پکتیکا از نظامیان خود و بیگانه شکایت ها داشته اند اما به داد و فریاد این مسلمانان نرسید.
دموکراتیک بودن و مردمگرا بودن در آنست تا بخواسته های مردم پاسخ داد، در غم و اندوه آن خود را سهیم دانست ویکجا بآن ها در دفع نا ملایمات و نابسامانی ها گام برداشت و جلو اعمال خلاف قانون و ارزش های ملی را گرفت و مطابق احکام دین مبین اسلام با مستضعفین و نیازمندان کمک نمود وخود را در برابر مردم پاسخگو دانست.
وقتی سخن از دموکراتیک بودن سیستم در میان بوده میتواند که قوانین موضوعه بلا استثنا بر همه اتباع کشور تطبیق گردد، شواهدی از اعمال زور و مظاهر خودسری وجود نداشته و همه خود را اعضای مساوی الحقوق جامعه احساس نمایند نه اینکه قدرت مندان وسلاح بدستان واجب الاحترام و غیر مسول بوده و بمردم کابوس وحشت وترس سایه افگنده باشد. متهمین حق دفاع از خود داشته و بدون شواهد آنها ما ها و سال ها بدون محکمه در زندان ها دور از بستر گرم خانواده قرار نگیرند و بحریم خانه کس تجاوز صورت نگیرد.
مردم افغانستان مردمیست قانع، آنها عادت نموده اند که خود ما یحتاج زنده گی خود را رفع نمایند و از حلقات حاکم توقعات زیادی ندارند و از آنها فقط می خواهند که در وطن شان شرایطی را فراهم نماید که بتوانند بدون مزاحمت بکار و زنده گی عادی شان ادامه دهند آنچه که بتاسف امروز از آن محروم اند. آنها وقتی خود را در وطن شان آزاد احساس می نمایند که به سنن، عنعنات و مقدسات شان احترام گذاشته شود. با آنها از تحمل و مدارا کار گرفت و از دادن وعده های گرم و چرب و ریا خوش شان نمی آید ازین جاست که دولتمردان چنان عمل کنند که با روان مردم شان هماهنگی داشته باشد و وضع کنونی را با روان جامعه افغانی در مغایرت کامل قرار دارد در غیر آن اگر وضع بدینمنوال ادامه پیدا می کند آنهائیکه در مخاصمت علنی با حاکمیت فعلی قرار دارند می توانند از نا رضایتی مردم بهره گیرند و آنها را بسوی خود جلب کنند که در آنصورت امکانات فعالیت آنها بیشتر گردیده که نه تنها پروسه اعمار مجدد که نشانه های محسوس آن بمشاهده نمی رسد مختل بلکه بحران جامعه افغانی عمیقتر شده و افغانستان هم چنان بحیث زخم ناسور باقی خواهد ماند.
مارچ 2004